Rozdziały 1, 2 i 3 w 1 Księdze Mojżeszowej wydają się być zapisem krótkiej historii. Jednakże interpretując je duchowo, obejmują one szeroki zakres historii. Opowieść o Adamie i Ewie, i wężu nie powinna być postrzegana tylko za starą opowieść o Ogrodzie Eden, jak większość Chrześcijan uważa. W tej historii możemy odkryć głębokie prawdy o przeszłym świecie i tym świecie.

A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy, przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy. (Hbr 11, 1) Tak jak dwaj niewidomi odzyskali wzrok 2000 lat temu, ponieważ wierzyli i działali zgodnie ze słowami Jezusa, tak dzisiaj członkowie Kościoła Boga również wierzą w słowa dane przez Chrystusa Ansanghong i Boga Matkę, i postępują zgodnie z nimi ze swoimi sercami. W rezultacie wykonują niesamowite dzieło Ewangelii zgodnie ze swoją wiarą.

Ewangelia Kościoła Boga zaczęła się niepozornie, ale teraz przynosi wspaniałe rezultaty. Bóg nakazał nam: „Głoś Słowo, bądź w pogotowiu w każdy czas, dogodny czy niedogodny” (2 Tm 4, 2), ponieważ jeśli często głosimy przesłanie, we właściwym czasie słowo Boże ożyje i będzie działać w sercach ludzi, prowadząc ich do Boga Ojca Ansanghong i Boga Matki.

[Musimy mieć umysł Pana, jeśli chcemy odziedziczyć wieczne Królestwo Niebios] Osoby postronne, które nie są zainteresowane Ewangelią, nigdy nie mogą odziedziczyć Królestwa Niebios. Dlatego musimy odpowiedzialnie uczestniczyć w dziele ratowania, które jest prowadzone przez Chrystusa Ansanghong i Bóg Matkę, z umysłem właściciela, tak jak Apostoł Paweł. [Członkowie Kościoła Boga głoszą Nowe Przymierze z umysłem właściciela] Jak mówi przysłowie: „Kto jest odpowiedzialny, jest właścicielem, a kto nie jest odpowiedzialny, jest gościem”, ludzie Boga, którzy zostali powołani jako pracownicy Nowego Przymierza, powinni głosić światu prawdę Nowego Przymierza, która może doprowadzić ludzkość do zbawienia. A Jezus przystąpiwszy, rzekł do nich te słowa: [...] Idźcie tedy i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, ucząc je przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem. [...] [Ewangelia Mateusza 28, 18–20]

[Nikt nie może zmierzyć tego, co Bóg przygotował Swoim dzieciom] Apostoł Paweł stał się wielkim prorokiem, ponieważ był świadkiem chwały trzeciego nieba. W rozległym wszechświecie, którego ludzkość nie może pojąć, Bóg przygotował nam wspaniałą przyszłość. Dlatego wezwał nas, abyśmy mieli szerszą perspektywę, abyśmy patrzyli nie na Ziemię, lecz na wszechświat, czyli Królestwo Niebios. [Chrystus Ansanghong i Bóg Matka przyszli, aby otworzyć nasze oczy, abyśmy ujrzeli Królestwo Niebios] Musimy przezwyciężyć dzisiejsze trudności, skupiając się na chwale Królestwa Niebios i wspaniałej przyszłości, która nas tam czeka. Jeśli nie wierzymy w Królestwo Niebios, w końcu stracimy wiarę pośród tymczasowego cierpienia i porzucimy prawdę. Jeśli jednak naprawdę zrozumiemy rzeczywistość Królestwa Niebios, nasza wiara będzie rosła z dnia na dzień, umożliwiając nam uczestniczenie w jego chwale. Albowiem zamysł ciała, to śmierć, a zamysł Ducha, to życie i pokój. [List do Rzymian 8, 6] W tej bowiem nadziei zbawieni jesteśmy; a nadzieja, którą się ogląda, nie jest nadzieją, bo jakże może ktoś spodziewać się tego, co widzi? A jeśli spodziewamy się tego, czego nie widzimy, oczekujemy żarliwie, z cierpliwością. [List do Rzymian 8, 24–25]

[Dzieci Boga powinny pokładać nadzieję w Królestwie Niebios, a nie w materialnych rzeczach] Chociaż Judasz Iskariota był uczniem Jezusa, jego serce było skupione na materialnym bogactwie, a nie na Królestwie Niebios. Zagarnął dla siebie powierzoną mu sakiewką, a nawet zgromił Marię za użycie drogich perfum, aby przygotować pogrzeb Jezusa. Tak jak historia Dawida i Achitofela służyła jako proroczy cień, tak Judasz sprzedał Jezusa za 30 srebrników i ostatecznie wypełnił proroctwo o swoim upadku, wieszając się. [Tak jak Ewa została skuszona, gdy zbliżyła się do drzewa poznania dobra i zła, pokusa zawsze pochodzi z tego, co jest nam bliskie] Tak jak Judasz Iskariota był kuszony przez powierzoną mu sakiewkę, my również musimy uważać na pokusy szatana, które często wypływają z naszego najbliższego otoczenia. Musimy żyć naszą wiarą poprzez łaskawe słowa i czyny. Ci, którzy wiernie podążają ścieżką do Królestwa Niebios prowadzoną przez Chrystusa Ansanghong i Boga Matkę, uwielbią Boga i będą cieszyć się wieczną chwałą w Królestwie Niebios. Albowiem niczego na świat nie przynieśliśmy, dlatego też niczego wynieść nie możemy. Albowiem korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniędzy; niektórzy, ulegając jej, zboczyli z drogi wiary i uwikłali się sami w przeróżne cierpienia. [1 List do Tymoteusza 6, 7–10] A On im odpowiedział: Jeden z dwunastu, ten, który macza ze mną w jednej misie. Syn Człowieczy wprawdzie odchodzi, jak o nim napisano, ale biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany! Lepiej by mu było, gdyby się ów człowiek nie urodził. [Ewangelia Marka 14, 20–21]

[Jak Cyrus, król Persji: Przyszłość ludzkości jest już zapisana w Biblii] Tak jak Cyrus, król perski, odkrył proroctwo o sobie w Biblii i był tak poruszony, że wyzwolił Izraelitów z niewoli i zbudował Świątynię w Jerozolimie, tak też my musimy wierzyć w proroctwa zapisane w Biblii. Przepełnieni taką samą głęboką radością jak Cyrus, musimy głosić Ewangelię, którą Bóg nam nakazał, z całego serca i z całej naszej duszy. [Obietnica złożona niebiańskim dzieciom w Syjonie, które boją się Chrystusa Ansanghong i Boga Matki] Jak nauczał Jezus w przypowieści o dziesięciu minach, obiecał chwalebną przyszłość tym, którzy boją się słowa Boga: będą panować z Bogiem na wieki wieków, ciesząc się wieczną chwałą w Królestwie Niebios – miejscu, w którym nie będzie już śmierci, ani żałoby, ani płaczu, ani bólu. I widziałem nowe niebo i nową ziemię; albowiem pierwsze niebo i pierwsza ziemia przeminęły, i morza już nie ma. […] I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły. [Objawienie 21, 1–4]