Агар мо Худои Падар дошта бошем, пас чаро Худои Модар надорем?

Олимони Китоби Муқаддас исрор мекунанд, ки «мо» дар китоби Ҳастӣ ба Сегонагӣ ишора мекунад». Аммо, изҳороти онҳо нишон медиҳад, ки онҳо дар бораи Сегонагӣ, ки як ҳақиқати асосии масеҳият аст, фаҳмиши кофӣ надоранд. Мавҷудияти марду зан, ки ба сурати Худо офарида шудаанд, исбот мекунад, ки Худои Падар ва Худои Модар вуҷуд доранд.

Ҷамъияти миссияи ҷаҳонии Калисои Худо ба Худои Модар имон дорад, ки мувофиқи пешгӯиҳои Китоби Муқаддас дар ин аср ба ҷисм зоҳир шуда, ба инсоният ҳаёти ҷовидонӣ мебахшад.

Ва Худо гуфт: «Одамро ба сурати Мо, ба шабоҳати Мо биофарем... Ва Худо одамро ба сурати Худ офарид, ӯро ба сурати Худо офарид; онҳоро марду зан офарид». Ҳастӣ 1:26–27