Afrikaans
Albanian
Armenian
Azerbaijani
Belorussian
Bengali
Bosnian
British English
Bulgarian
Burmese
Catalan
Cebuano
Chewa
Croatian
Dholuo
DOG
Dutch
English
Estonian
Fijian
Filipino
Finnish
French
GL
Georgian
German
Greek
Gujarati
Hindi
Icelandic
Indonesian
Italian
Japanese
Kannada
Kazakh
Khasi
Khmer
Korean
Lao
Latvian
Lithuanian
Luganda
Macedonian
Malay
Malayalam
Manipuri
Marathi
Mongolian
Nepali
Norwegian
Odia
Oromo
Punjabi
Polish
Portuguese
Portuguese(Portugal)
Romanian
Russian
Rwanda
Serbian
Shona
Sinhala
Slovak
Slovenian
Sotho
Spanish
Spanish(Mexico)
Spanish(Spain)
Swahili
Swedish
TG
Tamil
Telugu
Thai
Tongan
Chinese-T
Tripuri
Tswana
Turkish
Ukrainian
Urdu
Uzbek
Vietnamese
Yoruba
Zulu
Сабаби аҷибе, ки Худо худро «мо» меномад
Китоби Ҳастӣ дар бораи асрори Китоби Муқаддас навиштааст, ки ҳазорсолаҳо боз ҳалношуда боқӣ мондаанд. Ин аз он сабаб аст, ки Худо нагуфт: «Ман одамизодро... созам», балки гуфт: «Мо одамизодро... созем». Аммо, Элоҳим, ки шакли ҷамъ аст, маънои Худоёнро дорад. Ҳамчунин, мард ва зан мувофиқи сурати Худо офарида шудаанд. Тавассути инҳо, мо дарк мекунем, ки на танҳо Худои Падар – сурати мардонаи Худо – балки Худои Модар – сурати занонаи Худо ҳаст.
Дар ин замон, Элоҳим, Худои Падар ва Худои Модар, ба ҷисм меояд, то башариятро наҷот диҳад.
Ва Худо гуфт: «Одамро ба сурати Мо, ба шабоҳати Мо биофарем;...» Ва Худо одамро ба сурати Худ офарид, ӯро ба сурати Худо офарид; онҳоро марду зан офарид. Ҳастӣ 1:26–27
- 게시일
- Mar 10, 2026
