স্বৰ্গীয় বিকাশৰ চক্ৰবোৰ

যিসকল স্বৰ্গলৈ যায়, তেওঁলোকৰ ঈশ্বৰে স্বীকৃতি দিয়া স্বৰ্গীয় চক্ৰবোৰ থাকে।

গ্রীষ্মমণ্ডলীয় অঞ্চলত, য'ত জলবায়ুৰ পৰিৱৰ্তন অতি কম, সেই ঠাইৰ গছবোৰত প্ৰায়ে স্পষ্ট চক্ৰবোৰ দেখা নাযায়। আনহাতে, যিবোৰ গছে বতৰৰ পৰিৱৰ্তন, কীট-পতংগ, খৰাং আৰু বানপানীৰ দৰে দুৰ্যোগৰ সন্মুখীন হয়, সেইবোৰৰ বিকাশৰ চক্ৰবোৰ স্পষ্ট হয়। ঠিক তেনেদৰে, প্ৰতিজন ব্যক্তিৰো নিজা বিকাশৰ চক্ৰবোৰ আছে, যিয়ে নিৰ্ণয় কৰে যে তেওঁলোকে স্বৰ্গৰাজ্যৰ বাবে কেনেধৰণৰ জীৱন যাপন কৰিছে। সেয়েহে, এটি আত্মাক উদ্ধাৰ কৰিবলৈ আন্তৰিক হৃদয়েৰে ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা পালন কৰাটো অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ।

“মানুহে যিহকে বয়, তাকেহে দাব” এই বাক্য অনুসৰি, আমি মৃত্যু পৰ্যন্ত বিশ্বাসী হোৱা আৱশ্যক।

প্ৰতিদিনে প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে ঘৰত বা গীৰ্জাত স্বৰ্গীয় বিকাশৰ চক্ৰবোৰ গঠন কৰি আছে। আমি যি মানসিকতাৰে শুভবাৰ্তা প্ৰচাৰ কৰোঁ, উপাসনাত অংশগ্ৰহণ কৰোঁ আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ, সেয়াই আমাৰ স্বৰ্গীয় বিকাশৰ চক্ৰবোৰ নিৰ্ধাৰণ কৰে। প্ৰতিজন ব্যক্তিক সেই অনুসৰি আশীৰ্বাদ আৰু পুৰস্কাৰ প্ৰদান কৰা হ’ব।

“চোৱা! মই বেগাই গৈছোঁ; যাৰ যেনে কৰ্ম্ম, তেওঁক তেনে প্ৰতিফল দিবলৈ, মই দিবলগীয়া পুৰস্কাৰ মোৰ লগত আছে, প্ৰকাশিত বাক্য ২২:১২

কাৰণ যি জনে নিজৰ মাংসৰ উদ্দেশ্যে বয়, তেওঁ মাংসৰ পৰা ক্ষয়ৰূপ শস্য দাব; কিন্তু যি জনে আত্মাৰ উদ্দেশ্যে বয়, তেওঁ আত্মাৰ পৰা অনন্ত জীৱনৰূপ শস্য দাব। আৰু সৎকৰ্ম কৰি কৰি আমি নিৰুৎসাহ নহওঁক; কিয়নো আমি ক্লান্ত নহ’লে উচিত সময়ত দাবলৈ পাম। গালাতীয়া ৬:৮–৯