যিহূদা ইস্কৰিয়তৰ বিশ্বাস

ঈশ্বৰৰ সন্তানসকলে বস্তুগত বস্তুত নহয়, স্বৰ্গ-ৰাজ্যত তেওঁলোকৰ আশা ৰাখিব লাগে।

যদিও যিহূদা ইস্কৰিয়ত যীচুৰ এজন শিষ্য আছিল, তথাপিও তেওঁৰ হৃদয় স্বৰ্গ-ৰাজ্যৰ পৰিৱৰ্তে বস্তুগত ধন-সম্পত্তিৰ ওপৰত আছিল। তেওঁক অৰ্পণ কৰা ধনৰ মোনাৰ পৰা তেওঁ নিজে লৈছিল আৰু আনকি যীচুক সমাধিস্থ কৰাৰ বাবে প্ৰস্তুতি চলাবলৈ দামী সুগন্ধি ব্যৱহাৰ কৰাৰ বাবে মৰিয়মকো তিৰস্কাৰ কৰিছিল। দায়ূদ আৰু অহীথোফলৰ ইতিহাসে যিদৰে এক ভৱিষ্যদ্বাণীমূলক ছাঁ হিচাপে কাম কৰিছিল, ঠিক সেইদৰে যিহূদাই যীচুক ত্ৰিশটা ৰূপৰ মুদ্ৰাৰ বিনিময়ত বিক্ৰী কৰিছিল আৰু শেষত নিজকে ফাঁচী দি নিজৰ মৃত্যুৰ ভৱিষ্যদ্বাণী পূৰণ কৰিছিল।

যেনেকৈ হৱা ভাল-বেয়া জ্ঞান দিওঁতা বৃক্ষৰ ওচৰলৈ যোৱাত প্ৰলোভিত হৈছিল, ঠিক তেনেকৈ প্ৰলোভন সদায় আমাৰ ওচৰৰ পৰাই আহে।

যিদৰে যিহূদা ইস্কৰিয়তক তেওঁক অৰ্পণ কৰা ধনৰ মোনাটোৱে প্ৰলোভিত কৰিছিল, আমিও চয়তানৰ প্ৰলোভনৰ বিৰুদ্ধে সজাগ হ’ব লাগিব, যিবোৰ প্ৰায়ে আমাৰ ওচৰ-পাজৰৰ পৰাই উদ্ভৱ হয়। আমি অনুগ্ৰহপূৰ্ণ বাক্য আৰু কৰ্মৰ জৰিয়তে আমাৰ বিশ্বাসৰ জীৱন যাপন কৰিব লাগিব। যিসকলে খ্ৰীষ্ট আনছাংহোং আৰু মাতৃ ঈশ্বৰৰ নেতৃত্বত স্বৰ্গ-ৰাজ্যৰ পথ বিশ্বাসীভাৱে অনুসৰণ কৰে, তেওঁলোকে স্বৰ্গ-ৰাজ্যত ঈশ্বৰক মহিমান্বিত কৰিব আৰু চিৰন্তন মহিমা উপভোগ কৰিব।

কিয়নো এই জগতলৈ আমি একোকে অনা নাই, আৰু ইয়াৰ পৰা একো লৈ যাবও নোৱাৰোঁ. . . .; ধনক প্ৰেম কৰাই সকলো মন্দ পথৰ মূল৷ তালৈ আকাংক্ষা কৰি, কোনো কোনো মানুহে বিশ্বাসৰ পৰা ভ্ৰান্ত হৈ যাতনা ৰূপ শলাৰে নিজকেই খোচ মাৰে। ১ তীমথিয় ৬:৭–১০

তাতে তেওঁ তেওঁলোকক ক'লে, এই বাৰ জনৰ মাজৰ যি জনে মোৰে সৈতে ভোজন-পাত্ৰত হাত জুবুৰিয়ায়, তেৱেঁই সেই জন। কিয়নো মানুহৰ পুত্ৰৰ বিষয়ে যেনেকৈ লিখা আছে, তেনেকৈ তেওঁৰ গতি হ'ব; কিন্তু যি মানুহৰ দ্বাৰাই মানুহৰ পুত্ৰক শোধাই দিয়া হয়, তেওঁ সন্তাপৰ পাত্ৰ; সেই মানুহৰ জন্ম নোহোৱা হ'লেই তেওঁৰ ভাল আছিল। মাৰ্ক ১৪:২০–২১